Over de doden

Standard

Vaarwel, mijn thuis
Kuste zij een laatste keer
Keerde hij hun spaarpot om

In een onveilige haven
Verborg zij haar bittere tranen
Kreunde hij wanhopig waarom

Vluchtend van haard en vuur
Droegen ze een hulpeloos kind
Kwamen ze nooit weerom

Op een vierkante meter
Honderden samen, ieder voor zich
Gedreven naar waar beter
Als losgeslagen baken
Op de golven naar de kust
Waar jij en ik ontwaken

Lot in de hand
Winnen ze een morgen
Op zee

Leven als onderpand
Reizen ze voorbij zorgen
Over zee

In zicht van beloofd land
Verloren ze nimmer geborgen
Uit zee

De bodem bereikt
Maar wij klagen ons arm
Dweilen liever met de kraan
Dan met de deur open
Naar een hemel op aarde
En de hoop van bestaan

Wij kijken, we raden
De sleutel is zoek
Liever geen echte daden
Wel woorden
Waarmee we onszelf verraden
Over de doden:
Niets

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s