Over de doden

Standard

Vaarwel, mijn thuis
Kuste zij een laatste keer
Keerde hij hun spaarpot om

In een onveilige haven
Verborg zij haar bittere tranen
Kreunde hij wanhopig waarom

Vluchtend van haard en vuur
Droegen ze een hulpeloos kind
Kwamen ze nooit weerom

Op een vierkante meter
Honderden samen, ieder voor zich
Gedreven naar waar beter
Als losgeslagen baken
Op de golven naar de kust
Waar jij en ik ontwaken

Lot in de hand
Winnen ze een morgen
Op zee

Leven als onderpand
Reizen ze voorbij zorgen
Over zee

In zicht van beloofd land
Verloren ze nimmer geborgen
Uit zee

De bodem bereikt
Maar wij klagen ons arm
Dweilen liever met de kraan
Dan met de deur open
Naar een hemel op aarde
En de hoop van bestaan

Wij kijken, we raden
De sleutel is zoek
Liever geen echte daden
Wel woorden
Waarmee we onszelf verraden
Over de doden:
Niets

Eclips

Standard

Een raam open
Met de deur dicht
De blik op mist
De zon oneindig ver

Zelfs even blind
Als de maan verschijnt
Ineens de zon verdwijnt

In de schaduw van haar bestaan
schijnt de maan
mij in mijn baan

In het donker
Geeft ze licht
In het licht
Brengt ze donker
Bij getij
Beteugelt ze water
En mij
Toont ze verlicht

Het hart van alle gevoel
Onopgewerkt door dag of nacht
Zon en aarde in haar macht

Vragend kijkt ze me aan
In haar baan
Om de aarde
Om mijn bestaan

©2015, Myriam Heffels